Tekeningen bij teksten

onderwerpen

Subonderwerp

Subonderwerp

Subonderwerp

Leven naar een nieuwe plek, vol vertrouwen en inspiratie en tegelijkertijd leven in een wereld die afbrokkelt. Tenminste, in mijn ogen. Momenteel gaat de gekte in volle vaart verder en ik probeer er al geen logica meer in te vinden. Opvallend vind ik, dat mensen met een eigen verleden van migratie in de familie regelmatig reageren met iets in de trant van: ‘Wat een grote stap, dat is nogal wat…? Ik bedacht me, misschien is het omdat het van een relatief materieel rijke’ omgeving naar een materieel armere regio is?

Ik ervaar des te meer hoe sensitief mijn systeem reageert op prikkels van buitenaf en daar bedoel ik ook mijn eigen, soms continue maalstroom, mee.

Als ik net lekker op een hoge golf surf lijkt het wel alsof er altijd wel iets gebeurd, waardoor ik van mijn surfplank val en kopje onder ga.

‘Houd je energie hoog’, ‘houd je trilling hoog’, ‘blijf bij jezelf’, hoor ik nu in mijn hoofd als een mantra van de ‘positieve idealisten’. ‘Die wereld is aan het vallen’, ‘laat het los’, ‘geef er geen aandacht aan’, ‘alles wat je aandacht geeft groeit’, ‘leef in die ‘nieuwe wereld’.

Het klopt hoor, er zijn momenten dat ik zoveel flow voel, dat ik het gevoel heb erboven te zweven en het overzie, ik ‘weet’ de richting en ervaar een gevoel van vertrouwen.

Dat gevoel willen vasthouden, dan gaat het ‘mis’. Ik denk ook niet dat het de bedoeling is om daarnaar te streven. Wat ik merk is dat ik nog gevoeliger ben geworden dan ik al was. Sommigen verwoorden dat met mooie woorden over de 5de dimensie.

Ik voel alles nog intenser, de hoogte en de dieptepunten. Het maakt voor mij op dit moment het contact met andere mensen lastig. Er is zoveel afstemming nodig wat mij betreft en het zit hem in zoveel dingen. Woorden bijvoorbeeld. Met woorden wisselen wij energie uit en ik begin steeds meer te ontdekken voelen en begrijpen dat sommige woorden die iemand naar mij uitspreekt blijven rondzingen in mijn hoofd. Voornamelijk als er veel lading van de ander op zit. Ik ben nog aan het leren hoe ik die het beste terug kan sturen en niet binnen kan laten komen. Of, zoals sommigen zo goed lijken te kunnen, van me af te lagen glijden.

Ik kan bijvoorbeeld een ‘prima’ gesprek met iemand voeren, dan wordt er op rap tempo van alles uitgewisseld, van praktische dingen tot verschillende denkbeelden en persoonlijke gevoelens (nu ik dit schrijf besef ik dat het hier al ‘mis’ gaat, het tempo is te hoog en het gaat van hot naar her).

Ik was van plan het gesprek verder te analyseren, maar ik merk al, er klopt teveel niet aan. Het is als het vergelijken van appels met peren die dan proberen samen een aardbei te worden. Je kan er dan wel een smoothie van maken, wellicht is dat wat veel mensen doen. Maar ik ben nu mijn eigen smaak aan het ontdekken en telkens roepen mensen dat dat helemaal ok is, maar dat zijn lege woorden, want ik voel dat de energie iets anders zegt. De energie zegt vooral:

Doe nou weer gewoon mee
We kunnen toch gewoon een ‘andere mening’ hebben
Ik geloof niet in de sprookjes waar jij in ‘gelooft’
Als je dat ‘gelooft’ ben je echt van god los
Het valt echt wel mee in de wereld
Nu jullie weer een plan hebben is er weer wat ruimte, jullie zaten ook zo vast
Ik hoop echt dat het goed met je komt
Vooral die laatste zin is vanuit een goede intentie uitgesproken. Iemand hoopt dat echt. Nou, dat is toch hartstikke lief? Hoe kan ik daar nou moeilijk over doen?

Geniepig, niet bewust, maar het verloopt onderhuids. Alsof het niet goed met mij gaat? Alsof afgelopen jaar vooral dramatisch was omdat ik maatschappelijk niet succesvol was? Hoe gaat het dan met jou? Met jou gezondheid en gezonde verstand na het nemen van een prik? Waar is de ruimte bij jou om werkelijk een dialoog te voeren? Heb jij het lef je uit te spreken en ergens voor te gaan staan? Ik hoop dat het goed met jou komt!

Dat is de energie waar ik mee achterblijf na een gesprek van 10 minuten. Aan mij nu de taak om de energie (liefdevol) terug te spiegelen, liefst al tijdens zo’n gesprek. Het eerder afkappen of het gelijk benoemen. Het is een oud patroon van mij wat niet meer dient. Het meepraten, er na afloop zelfs nog vooral een positieve draai aan willen geven, want het is toch zo goed dat iemand belt en er contact is en dan volledig mijn gevoel negeren….want ik wil niet continue op alle slakken zout leggen, of steeds zo kritisch zijn, of zo bozig….ik ben namelijk een positief ingesteld mens.

Het is ok om voor nu mezelf in de luwte te houden,

Het is ok om contacten beperkt te houden

Het is ok om zoveel te voelen

Het is ok om soms te struikelen

Het is ok om gal te spuwen zo nu en dan

Ik ben ok op deze bijzondere reis naar 5 dimensionaal …

Dus: Als iemand een verhaal verteld, en een deel er van, één van de onderwerpen is moeilijk, of (nog) niet te ‘bevatten’. Maakt dat de overige dingen die gezegd zijn, niet tot dan maar te verwaarlozen.

Als iemand vol trots en zelfs mogelijk arrogant over eigen prestaties ‘opschept’, zegt dat dan verder nog iets over een inhoudelijke en onderbouwde bespiegeling van de huidige stand van zaken, en professionele oordeel t.a.v. gebeurtenissen binnen het vakgebied van deze persoon?

Kortom, bedenk of U een reden zoekt in iets in de periferie van een belangrijk onderwerp, om andere essentiële informatie en perspectieven tot U te nemen? Zo ja, wie doet U dan een plezier?

Heeft U voorafgaand aan een gesprek al besloten, wat wel en niet acceptabel is voor waar aan te nemen? Is de persoon waar U mee in gesprek bent ook zo honkvast, of heeft deze wel het lef buiten de zelfopgelegde begrenzing te denken en spreken?

Tot slot, er zijn met reden woorden die niet het zelfde zijn, anders had er geen appart woord voor bedacht hoeven worden:

feiten zijn geen meningen

waarheid is geen utopie

authenticiteit is niet gelijk aan congruentie

ongelijk betekent niet dat er geen meer dan 90% overlap kan zijn

een steen heeft spirit

You've finished your presentation
Restart
en