Επίκληση στη Μούσα

Προοίμιο της Οδύσσειας ραψωδία α, στ. 1-10

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·
πολλῶν δ' ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ' ὅ γ' ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
Ἀλλ' οὐδ' ὧς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ·
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο
ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.
Τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.

προστάτιδα της επικής ποίησης

πολιτισμοί της προφορικότητας

λαϊκή, συλλογική μνήμη

ο αοιδός δεν εμπιστεύεται τη μνήμη του

ο αοιδός ως '' εκτελεστής ενός παραδοσιακού και συλλογικού ποιητικού προγράμματος''

θρησκευτική ανάγκη

τελετουργικός χαρακτήρας της επίκλησης

παράδοση σεβαστή από τους αοιδούς

"λογοτεχνική σύμβαση''

ο αοιδός ζητεί να του υπαγορεύσει το περιεχόμενο του ποιήματός του

έργο θεόπνευστο

ως παντογνώστης αφηγητής δικαιολογεί τη γνώση του για ζητήματα ανθρώπινα, θεϊκά ( Όλυμπος) και των νεκρών ( Άδης)

αποφεύγει την ύβρη

χάρις θεών

προσδίδει κύρος στην αφήγησή του

μεταθέτει στη Μούσα την ευθύνη των λεγομένων

"Οι Μούσες κατέχουν την απόλυτη γνώση, ενώ οι άνθρωποι περιορισμένη''

Αικατερίνη Ροβιθάκου